KÜL VE RÜZGÂR

Dağların alnında paslı bir soğuk, Vadilerinde ağır bir duman. Her gece aynı düşü gören Kadim ülkenin sessiz yüzü. Adını her andığımda Taş yerinden oynar sanki. Sen, Haritaların unuttuğu Rüzgârın ezberlediği Derin bir hatıra. Peşinde tüccarların vardır Demirin, Bakırın, Toprağın altında uyuyan Bütün karanlık servetlerin. Masalarda bölüşürler seni, Cetvellerle ölçerler dağlarını. Bir avuç rakam uğruna Sustururlar ömürlük türküyü Sonra çocuklar düşer Yarım kalmış oyunların içine. Bir uçurtmanın ipinde kalır Göğe gerilmiş bütün cevaplar. Anneler bekler. Yokluğun üşüdüğü saatlerde Sönmüş ocakların külünde Bir sıcaklık kırıntısı. Küllerin arasından yükselen İnatçı bir kıvılcım, Ne kadar ağır geçse gece, Sabahın bir yerinde mutlaka Bir serçe konar yaralarına. 16.05.1996