O IŞIĞI GÖRDÜM

Dün doğdum, yaşadım… Bugünün ince sızısındayım, Yarın, bilinmez bir vedanın… Hayat, akıp giden gürültülü bir nehir, Bende ise çarkları kırılmış Bir saat gibi askıda, Donuk ve derin... Saniyeler dakikalara, Dakikalar saatlere büküldüğü andayım. Zamanın kollarından sökülüp alındım. İşte o, kesik bir nefesin en ucunda, Gördüm o kadim, O kelimelere sığmayan ışığı. Ne güneşin kör edici kibiri vardı onda, Ne de loş bir odanın teselli eden gölgesi. Mat değildi… Varlığın en berrak, En çıplak rengiydi. Göz kamaştırmıyordu, Ruhun en kuytu köküyle görülen bir aydınlık O ışık, Eti kemikten soyup alan bir şefkat, Tenin kabuğunu çatlatan sessiz bir uyanış Hastalık dediğin, Ruhun bu ağır dünyadan Kabuk değiştirdiği, Sonsuzluğa kanat açtığı O ince sılaymış. Hayat akmaya devam ediyor bildiği gibi, Bense o ışığın mühürlediği yerdeyim hala Ne dündeyim ne yarında, Sadece o sonsuz anın içindeyim, Zamanın ötesinde, Uyanık ve farksız... 07.09.2026