Ölüm

ölüm Sönermiş bütün yürek yangınları Ve gönülleri kavuran ateş İçimi aydınlatan kar taneleri Küllerime değene kadar Ne sen olacaksın orda burda Ne saçlarım dalgalanacak rüzgarda, Ana, kardaş, bacı, evlat Hayallerimi sormayın dostlar Benimle uçurumlarda Sonsuzluğa düşene kadar Biteviye Bir anne götürdüm Plastik şişelerden Bereket görünmedi İncir ağaçları Kuşlar mı aramayın onlar dönmeyecek dönmedi Ben gelene kadar Son şarkıdır Hatmi çiçekleri Birkaç gün olsa da görüp görecekleri Açılırlar yine Benim gibi sonbaharlarında Sevdaları solana kadar Yıllara serpili Bütün kabahatlerim Hepsi benim Samur kürklerim Yalnız bırakamam onları Birazcık sabredin Alıp gidene kadar Kader kadar keder Keder kadar kader Kederim kaderimdir Kaderim kederim Hep bildiğim ölümsüz gerçek Gelip bulana kadar İbrahim Durmaz