PASLI COĞRAFYA

Dağlar çekilirken orta yerine ömrümüzün Göğsümüzde biriken o paslı coğrafya Çatısız bir ev gibi bakıyor zamana Çocukluğumuz Bir kuyu dibinde unutulmuş taş Baba, Hangi rüzgâr savurdu bu külleri Hangi menzil orta yerinden böldü bizi? Hatırlarım Gaz lambasının titrek ışığında Nasıl da büyürdü gölgen duvarda Bir halkın acısını sırtlayan o omuzların Ne çok da yakışırdı bu toprağın matemine Sen gidince Yarım kaldı ceketinin cebindeki türkü Küflü anahtarlar kaldı bize Bir de kapısı kilitli bahçeler Çocukluk dediğin Bir avuç toprakla basılan nikâh Şimdi hangi sokaktan geçsek Üzerimize dökülüyor tuğla kırıkları Tırnaklarımızla kazıdığımız bu hayat Bize hep aynı dersi ezberletti Hasret Kardeşidir gurbetin Baba biz geldik Çatlamış dudaklarımızda tuzun acısı Gözlerimizde dinmeyen bir yangını Al bizi yine o geniş zamanlara Atların vurulmadığı, Türkülerin yarıda kesilmediği O eski ve asil dünyaya