SEN KİMLERE YEMSİN

Zerre içinde, zerre olan sen Ey nefis, bu kibir bu gurur neden! Varlık âleminde, ne ola ki kıymetin Topraktan geldin, bir avuç topraktır akıbetin Aldığın verdiğin, hepsi Bir nefes Hu de sen, her daim gerisi heves! Gücün, kudretin nedir, bilmem ki senin Ne işime yararsın, söyle sen benim Neden şaşmak istersin, bilir misin yoldan Gitmem mi sanırsın, bu süslü, püslü Handan! Takdir-i zül Celale her daim şükret Gayrısı ifrat, gayrısı zillet… Sakın nisyan etme, hesap var elbet Ne hikmetler vardır, elem bildiğin de sabret! Olma düçar sakın, çarkı feleğe Rabbim yaratmış sen’i Üstün, meleğe Unutma, Bir nefestir verdiğin mola Azığını Cem et, dağıtma, sağa sola Dikkat et eyleme, kendini calut! Nasibin taş olur, rakibin Davut Nazar eyle, akıl işi mi bu alem Acziyetini bil, her şeyi yazmaz ki kalem Düşün ki sen, mahlukat-ı eşrefsin Düşün ki sen, fani değil ebed’sin! Bilirim aslında, sen ne için yanarsın Fıtratın su kesmez, kevserler’de kanarsın Çünkü sen, bu alem için doğmadın Biraz sabreyle, menzile daha varmadın! Zor gelir bilirim, sabırsız olma Gerçeği unutup, rüyaya dalma! Gel ne olur, kendini de beni de yakma Nazar eyle alem’i kör gözle bakma! Seni yaratan var, neyindir noksan Toprağın üstüne değil, altına bir baksan! Sonunu akleden, tek varlık sensin Tenin börtü böceğe, Sen kimlere yemsin! Ey Gül Kitabından