SENDE BAŞLAR HER ŞEY
Sende Başlar Her Şey
Haberin var mı tanyeri ağarırken?
Diyarbekir surları gibi oturmuşsun göğsümün ortasına.
Zırhlı,
Yorgun.
Bükülmez bir hükümdar gibi...
Vurulmuşum bir kere,
Fırat’ın, Dicle’nin zapt edilmez akışına inat,
Gözlerinle mühürlenmiş bu kavim.
Senden kopardım çiçeklerin en yabanını, en kanlığını,
Soframda en eski, en acı Süryani şarabı,
Yıldızların en parlak kayışını izlemişiz baş başa.
Zindan uykularımı Bölüp.
Şimdi gözlerinde kurulur zamanın tahtı,
Gölgesiz, kancık bir yalandır
Sensiz geçen her ömür, her harami gün.
Senden öğrendim şarkıların en dağlısını,
En içten kükreyenini söylemeyi,
Tenimin tenine değdiği yer bir kördüğüm,
Bir ihanet gibi keskin.
Seni sevmek…
Bir nehrin denize kavuşması gibi aceleci ve haşmetli,
Bir dağ zirvesinde,
Yalnız, asi ve başı dik.
Sokakların en zulümkâr kalabalığında bile sensin sığınağım,
Senden gayrı ne kadar liman varsa, azgın fırtına
Her veda, sırtımdan vurulmuş eski bir yangın.
Yüreğinin atışından kurdum dünyamın saatini,
Senden seğirtti ömrümün en coşkulu, en deli nehirleri.
Ne bir zula üşüttü tenimi senin yanında,
Ne de leylim bir gece korkuttu o yabanıl karanlığıyla.
Senden öptüm hayatın en tatlı, en kan revan telaşını,
Sende tanıdım içimdeki o başkaldıran, tanrısal gücü
Bir ömür yetmez ki bu büyük saltanata,
Sensizlik, ölümün bile uğramadığı o ıssız kuytudur.
Bak, yine bir Newroz akşamı çöküyor mezopotamya'ya,
Bütün dualarım, imanım senin adınla mühürlü.
Sende bitti bütün yollarım,
Bütün kavgalarım, arayışlarım...
Sen bende başlayan,
Bende biten en güzel, en asi davamsın