SEVDİM

Kırgınlığını sevdim... O ince, keskin bıçak gibi saplanan, Yıllar geçtikçe paslanan Ama hiç çıkmayan. Umutsuzluğunu sevdim... Gri bir sis gibi çöken, Güneşi yutan, Rengi solduran, Sabahları bile geceye çeviren O ağır perdeyi. İmkânsızlığını sevdim... Yıldızlara uzanan Bir türlü yetişemeyen eller, Denizin ötesinde kaybolan ufuk, Dudaklarımda yarım kalan Ah keşkeler. Hasretini sevdim... Göğsümde yanan kor ateş, Yastığı nemlendiren yaşlar, Rüzgârda hayalet sesin. Özlemini sevdim... O derin, Kemiklerime işleyen sızı, Sokaklarda seni arayan gözlerim, Her kalabalıkta yalnızlaşan ruhum. Senin bana değer vermeyişini sevdim... Soğuk bir sonbahar yağmuru gibi yağan, Üzerimi ıslatan, İçime işleyen O kayıtsız bakışlar. Unutuşunu sevdim... Bir anda silinen Bir isim, bir rüya, bir not Eski fotoğraflarda solan gülümseme gibi. Boş verişini sevdim... Omuz silkmen, Arkana bile bakmaman, Yüreğimi ayaklarının altında ezerken ki O umursamazlığın. Öksüz kalmış sevdanı sevdim... Kimsesiz bir çocuk gibi Köşe başlarında ağlayan, Elleri üşümüş, Gözleri korku dolu, Duyulmayan feryatlarla içini dolduran. Gittiğin yerde kal. Ben burada, kendi yokluğumun sarayında, Kendi acımın tahtında, kendi sevgimin ateşinde Daha güçlü, Daha derin, Daha diri devam edeceğim. Ben, bu acının karanlık toprağında Kendimden yepyeni bir evren doğurdum. 11.05.2011