SEVGİ ACIR

Bu gece Bir şiire değil, Suskunluğun en ücra kıyısına Sığındım, içime yağan yağmurla. Hiçbir mısra Kurutamaz ıslanan kalbi. Eksiliyor insan... Önce adından bir harf, Çekiliyor sonra sesinden bir mevsim En çok sevdiği ismi Dili varmıyor söylemeye. Kimi isimler anıldıkça Yaradır kanayan. Canım dediğin, Zamanın insafsız ellerinde Bir anı’m oluyor. Biz dediğin, Tek kişilik bir cümlenin Yetim zamiri oluyor. Göç ediyor en çok kendinden. Öyle bir sessizlik büyüyor ki içimde, Kuşlar bile çekiniyor konmaya. Yüreğim, Kapısı çoktan kapanmış bir ev... Işığı sönmüş, Hâlâ birinin döneceğine inanan. Yine de biliyorum... Harfler eksilir, Kelimeler yorulur, Şiirler susar. Eksilerek yaşamayı bilir. Harfler eksilse de… Sızlar yeniden her nefeste Yalnızca sessiz okunur. Yalnızca Sevgi acır. 24.07.2026