ŞİMDİ MEVSİM HÜZÜN

Seni böyle dilsiz Kirpiklerinin ucunda salınan, Uzak ufuklara savuran rüzgâr Zihninin dehlizlerinde İnce ince oyalayan zaman Hangi unutulmuş ânın kırıntısı, O buğulu bakışlarına Sığınacak bir sükûnet Sebebini çözemediğin O birikmiş ağlamak... Sanki yağmayı unutmuş Ağır bir bulut göğsünün tam ortasında. Ne gözlerinden taşabiliyor, Ne de içinden çekilip gidiyor. Çıplak dallarda salınan Bir sonbahar yankısı, Işığın çatladığı o kırılgan çizgi, Seni uçsuz bucaksız boşluklara Yitik kokuydu genzini yakan, Gölgesiydi bakışlarına çöken Boynu bükük kelimelerle Ruhunun fırtınalarını dindiren, Gözlerine o duru esinti O derin sükûneti veren vaktin Bir çocuk saflığıyla sığındığın o huzur… Bir ağlamak var içimde, Yıkılmış bir kentin sokaklarına yağan Sessiz bir yağmur… Ne kadehi dolduran bir keder Ne de adı konulmuş bir sızı... Sadece birikmiş bir ikindi gölgesi, İçimde kırılan bir aynanın Sessizce yüreğime batışı. Ağlamak... Bir nehrin denize varma çabası belki, Belki de kendine geç kalmış bir ruhun Sessizce kendi omzunda can verişi. Şimdi mevsim hüzün, Adı konmamış bütün gözyaşlarının Sürgünü kalbimde üşüyen kuş, Kanatlarında yarım kalmış vedalar. 30.10.2014