SON TESELLİ

O unutulmuş kök var ya, Kadim sızının tam gölgesinde Sustukça kanayan, Kanadıkça bağrımızı delen O ilk kelimedir işte. Adını koysak incinecek, Adını koysak tüfek gibi patlayacak belamız Hangi namussuz şehrin yabancısısın şimdi? Hangi sokağın kahpe ışığı aydınlatır gölgeni? Ben ki hâlâ o kapının amansız eşiğinde, Rüzgârın getirmeye korktuğu bir kokunun, Nöbetini tutuyorum Uykusuz, tütünsüz, zincirlenmiş... Boşaldı içimdeki zemberek Ne o zalim zamanı geriye alabildim, Ne de durdurabildim kan revan gidişini. O son bakışının bıçak soğukluğuna En çok ben sustum, En çok ben yuttum öfkemi Aksın gitsin dediğin o derin dipsiz boşluk... Aynı kırık mısranın iki ayrı ucuyuz. Gayrı başka bir sessizlikte, Birbirimize değmeden de dökülürüz toprağa. Son teselli de varsın eksilsin Bize vurulmuş bir yıldızın, Toprağa düşmeyen, O başı dik, o mağrur ahı kalsın 04.07.2020