TUTMA YAĞMURUNU

Gözlerinin kıyısında bir nehir ki, Asi mi asi, kabardıkça kabarıyor... Bir damla daha düşse, Taşacak, tufan olacak dünyaya Tutma yağmurunu, Bırak yağsın Bırak insin şu göğe çöken katran ağırlığı. Yıkansın kararmış, puslu ufuklar, Yıkansın kelepçelenmiş, Susturulmuş türkülerimiz Bak dinleme, yine sabaha varıyoruz, Yine söküyor şafak Karacadağ’ın başından... Üstümüzde yılların sürgün tozu, Avuçlarımızda yangınlardan kalan kül, Ama gözlerimizde hâlâ, O ilk günün, o çocuksu kavganın maviliği Tutma yağmurunu Kim kirletebilir ki Ateşte sınanmış, Cehennemden geçmiş ömrümüzün izini Hangi zifiri gölge düşebilir Birlikte yürüdüğümüz bu kanlı, Bu ışıklı yollara Sen ki fırtınaların içinden süzülen En duru, en mavi ateşsin Ben ise çoktan yanmış kül olmuş zamanların Közünü saklayan o kara taş... İkimiz de aynı asi kavgada, Aynı büyük sevdanın Kurşun yemiş iki yarısı Ne alnımızda bir leke var bizim, Ne de Puştluğa saklayacak bir korkumuz Biz bir umudu büyüttük, Zifiri karanlığın tam kalbinde, Mahpuslukta, sürgünde ve darda... Tutma yağmurunu Bak, söktü şafak... Yine sabaha varıyoruz 14.03.2014