VEDA KOKUYOR

Her şey seni bekliyor, Sessizliğin Adını fısıldıyor geceler, Duvarlar, perdeler, sokağın köşesi… Her şey gelmeni istiyor. İçeri girmeni, Bıraktığın izleri yeniden bulmanı, Elinin değmesini, Gözünün dokunmasını hayata, Unutulmuş eşyaların canlanmasını… Her şey tekrarlıyor durmadan, Aynı cümleyi, aynı özlemi... Seni ne çok sevdiğimi… Bu satırlar biraz veda kokuyor, Biraz suskunluk, Biraz kırık bir zaman… Beni güzel hatırla, Bunlar son satırlar. Hafif esen rüzgârdım, Ansızın çıktım hayatında, Saçlarını karıştırdım, Kalbine dokundum hafifçe Esip geçtim ardından… Bazen bir yağmur, Sokağında biriken damlalar, Önce usulca düştüm, Sonra çoğaldım, çoğaldım… Bir sele dönüştüm fark etmeden, Sen kaçamadın o anılardan. Sonra toprak çekti suyu, Her şey sakinleşti, İzler silindi yavaşça… Ben de öyle, Kaybolup gittim. Belki de rüyaydım senin için, Geceye ait, Sabaha yenik… Gördün, İnandın, Hissettin Ama tutamadın. Sen uyandın, Ben bittim… Şimdi ne kaldıysa geriye, Biraz hatıra, Biraz eksik, Yarım kalmış bir dokunuş… Yine de, aklına düşersem Bir şarkıda, Sokak lambasının altında Ya da ansızın gelen bir rüzgârla… Beni güzel hatırla. Seni hep öyle hatırlayacağım 06.07.2013