YALNIZCA SEN

Bir sonbaharı kalıyor masanın, Durmadan eksilen bir saatin pasında. Gölgem sığıyor kendi içine, Sesim sığmıyor. Eşyalar dokunuyor bana, Bardağın soğukluğu, Bir biletin cebimde bıraktığı O belirsiz ağırlık. Ben yine giderim, bilirsin, Bir caddeden savrulan bir kırık cam. Hiçbir yerin adı olmuyorum bu kentte Oysa yarın, Yani şafağın o en lekesiz yerinde, Bir umudu alıp yanıma Bir imgenin ucunda saklanan o sen için, Kendi içime kapalı, Kendi karanlığıma kilitli... Ne akşamın o sarı, O yorulmuş ışığı, Ne sokaklardan geçenlerin O eğreti fısıltısı Teğet bile geçemiyor artık benliğime. İçimde birikip duran o yekpare boşluk Yalnızca sen, İçtikçe çoğalan bir kadeh gibi masada. 30.07.2023