YARIM KALAN HAYAT

Koştuk… Ayakların telaşıyla nereye varacağını bilmeden Rüzgârı yakalayabileceğimizi sandık. Nasıl parçalandığını duymadık göğsümüzde nefesimizin Çocukluk, yorgunluğu bile masal saydıran bir büyüydü. Elimizdeydi toprağın kokusu Kıymetini bilmediğimiz Bir çiçeği koparırken, Düşünmedik dikenin bir ömrü olduğunu Karıncayı ezdik, Dünyanın üstünden geçtiğimizi fark etmeden. Tükenmez sandık zamanı. Suyu avuçlarımızdan akıttık, Dünya küçüktü o zaman… Gökyüzü bize aitti Belki de biz büyüttük gözümüzde. Sonra büyüdük… Ya da aynaya bakıp büyüdüğümüze inandık. Cümlelerimiz keskinleşti, Kalbimiz değil. Her şeyi bildiğimizi sandık, Oysa en çok kendimizi anlamamıştık. Bizden farklı olanı susturduk içimizde, Kendi sesimizi hakikat sandık. Ne çok yanıldık… En çok da kendimize karşı. Gençlikti bu... Gürültüsü içimizi bastıran, Kibri kırılganlığımızı saklayan, Aceleyle geçen ama iz bırakmayan. Kalbimiz hızlıydı, Ama derin değildi. Zaman… Sessiz bir hırsız gibi geçti Bir sabah fark ettik... Eksilmişiz. Olgunluk kapıyı çaldığında İçeri biraz pişmanlık Biraz suskunluk… Çok şey vardı konuşacak Cesaretimiz kalmamıştı söyleyecek. Sevdiklerimizi yarım bıraktık, Bir cümlenin ortasında, Bir vedanın eşiğinde… Tamamım dediğimiz yerde En çok o zaman eksildik. Umutlarımız yarım, Sevgilerimiz eksik, Hayallerimiz tozlu raflarda Unutulmuş birer hatıra. Ne tamamlayabildik hayatı, Ne de hayat bizi tamamladı. Şimdi… Geriye dönüp baktığımızda Bir gölge arıyoruz altında dinlenecek... Dikseydik olurdu bir ağacın gölgesi. Toprağa bir kök salamadık, Zamana bir iz bırakamadık. Adımız rüzgârda savrulacak hafiflikte. Yaşlılık… Sessiz, ağır ve kaçınılmaz. Bir hesap defteri gibi açılıyor içimizde. Her sayfada aynı cümle... Bir şeyler Yarım kaldı… Ne çok şey yarım kaldı... Belki bizden sonrakiler Adımızı bile hatırlamayacak. Bir nesil sonra silinecek izimiz, Sanki hiç dokunmamışız hayata. Oysa bir zamanlar Dünya bizimdi... Ya da biz öyle sanıyorduk. Hayatın en büyük yanılsaması Bize sonsuzluk hissi verip Zamanı sessizce eksiltmesiydi. Biz… O büyüye inandık. Koştuk, Durmayı unuttuk. Yanıldık, Kendimizi bulmayı erteledik. Sonunda... Bir ömrün tam ortasında Yarım kaldık. (Çayan Okuducu’ya ithafen) 04.12.2025