YARIM KALANLARIN BAŞKENTİ. İZMİR

Pas lekesi yayılmıştır akşam Körfezin unutkan sularına. Şehir, kendi adını Aynı yaradan okuyup duran Eski bir kalp. Hasret, İmbat kılığına girmiş rüzgâr Körfezin omzundan Taş evlerin perdelerine siner. Açılmayan çekmecelerde kalan Mektup kokularını, Adı silinmiş bekleyişleri Sürükler ardınca. Karşıyaka'dan bakarsın. Su değildir aradaki mesafe, İki ömür arasında kapanmayan bir cümle körfez. Pasaport kıyılarında akşam, Okunmuş mektubun son sayfası gibi kıvrılır. Kelimeler çekilir, Beyazlığı kalır geriye. İzmir yarım kalanların başkenti. Kordon boyunca yürüyen dalgalar Eski günlerin kapısına vurur durmadan. Her köpükte yarım bırakılmış bir hikâye, Her çekilişte geri alınmış bir söz. Asansör'ün taş basamaklarında inmeyen Bir ayak sesinin gölgesi. Konak Meydanı'nda gece, Siyah bir mendil gibi açılır denize. Kimsenin sahip çıkmadığı yalnızlıklar Sessizce dökülür taşlara. Alsancak'ın dar sokaklarında Eski bir şarkının kırık notaları. Durmadan çalışır Saat Kulesi. Her vuruşunda Bir isim daha düşer Hafızanın avlusuna. Bornova'dan esen akşam, Çocukluğun küllerini savurur göğe Kahkahayla tüten bacalar. Gri bir hatıranın kaburgaları Ufka yaslanır Çökünce gece. Körfez, unutulmayı reddeden bir nabız Karanlıkta yavaşça atar. Buca'nın yorgun duvarlarında Sararmış zamanın parmak izleri. Göztepe'de bir pencere, Son vedanın bıraktığı buğuyu taşır. Ve Kadifekale, eski bir yara izi Şehrin alnında yıllardır kapanmayan İçlerinde yıkılmış evlerin sesi, Yarım bırakılmış duaların külü, Dönmeyenlerin izleri saklı taşlarında. Gece boyunca körfezin kararan yüzüne bakar, Bir bir yoklar eksilen ışıkları. Yarım kalanların başkenti... Her martı kaybolmuş haberin peşinden. Her sokak eve dönememiş bir hatıranın izi. Yetim kalmış gülüşlerin yurdudur bu körfez. Kaçışların, yarım kalmış vaatlerin son durağı. Adını aynı yaradan okuyup duran kalp. 17.07.2008