Endülüs

ENDÜLÜS Gökyüzüne yeşil çarşaflar gerelim Gönlüm yıkılmış zamanlara düşmüştür Acır hala ellerim Cebime mavi boncuklar üşüşmüştür Frankonun Dolores’leri Cebelitarıkın sessiz gemileri Mekkenin yumuşak elleri Yere çakılı Güneş gözlerine rastık sürmüştür kuşlar ebabil asaletinde yerküreyi özetleyip mutantan sevdalara yürümüştür yaban pusatlar üstüne çiçeklenmiş çıban kahkülü elde çıngar yerde ölü Yıldızlar gömlek yakalarında İblis fiyakası yere dökülü Fırtına vitesinde Yürür Medine gülü Sular karbeyaz kaynamakta Suların elinde kahkahalı ırmaklar Çelik çomak oynamakta Döküldü yollara Elhamra Gırnata Devinip devran ayaklandı Fiyaka yılkı at sürüsü. düşmez oldu cemre Ah Kurtuba Saray köşk elifba Akıl havada. kül yanmada Boynuz büyüdü şahlandı Abdurrahman bir eksik beşten Rastık el çekti Kaş altından güneşten Ey oğul niye ağladın Savaş erkek işi ağlamak kadın Sen kırık cevizlerle oynadın Sildin gölgesini Tarık bin Ziyad’ın Artık Ziller sarhoş zurna küs Ne dememekse Endülüs…. İbrahim Durmaz